Η ΕΡΤ ξεγύμνωσε την πολιτική υποκρισία

Του Χρήστου Γιανναρά

Η απορία είναι απλή και διαυγής: Όλοι όσοι εκόπτοντο τις προάλλες και διερρήγνυαν τα ιμάτιά τους για το κλείσιμο της EPT (για το γεγονός, όχι για τον τρόπο), πού ζούσαν άραγε τα τελευταία τριάντα εννέα χρόνια; Σε άλλον πλανήτη; Tο κόμμα που προκάλεσε κυβερνητική κρίση επικαλούμενο τη «δημοκρατική του ευαισθησία» (!), τα πλήθη που διαδήλωναν με πάθος και οργή, οι συνδικαλιστικοί φορείς που αποφάσιζαν απεργίες, αυτοί όλοι, δεν έβλεπαν, δεν άκουγαν, δεν κατάλαβαν ποτέ τι γινόταν στην EPT, δεν είχαν καμιά επαφή με την πραγματικότητα;
Τριάντα εννέα ολόκληρα χρόνια η EPT αποτελούσε το σκανδαλωδέστερο αποκύημα της κομματοκρατίας στην Ελλάδα: κορύφωμα φαυλότητας, αυθαιρεσίας και ιταμότητας. O σεμνοπρεπής κ. Kουβέλης ζήτησε να συνεχίσει τη λειτουργία της η EPT με αλώβητο το προσωπικό της. Αγνοούσε άραγε ποιο ποσοστό του προσωπικού είχε διοριστεί μόνο με το κομματικό σημείωμα, χωρίς καμία κρίση, αξιολόγηση, έλεγχο προσόντων; Αγνοούσε ο αμύντωρ και της «Δημοκρατίας» και της «Αριστεράς» ποιες εξωφρενικές, μυθικές αμοιβές απολάμβαναν οι αυθαίρετα διορισμένοι λακέδες του εκάστοτε κυβερνώντος κόμματος – πρόεδροι, γενικοί διευθυντές, «σύμβουλοι» (χωρίς αρμοδιότητες ή υποχρεώσεις προσφοράς υπηρεσιών), δημοσιογράφοι στον ρόλο του κυβερνητικού προπαγανδιστή (συντονιστές «πολιτικών» συζητήσεων, «αναλυτές» ή και παρουσιαστές ειδήσεων);
Στα πρώτα χρόνια της πασοκικής λοιμικής, η φωνή του τελευταίου ίχνους τίμιας Αριστεράς, το περιοδικό «ANTI», είχε εισαγάγει τον όρο «Γιαμπαζολισμός», για να εντοπίσει το καινοφανές του είδους της τηλεοπτικής προπαγάνδας που είχε λανσάρει η EPT. Kαι ήταν μάλλον αναιμικό το προσωποπαγές παράδειγμα σε σύγκριση με το τι ακολούθησε στις επόμενες δεκαετίες της πράσινης και της γαλάζιας πασοκοκρατίας: Σε ποια ευτέλεια έφτασε το επίπεδο της δημοσιογραφίας στην EPT, πόσο ταπεινωμένος και προσβεβλημένος ένιωθε ο πολίτης από τη μικρόνοια, την αγραμματοσύνη, την αγλωσσία, τον λακεδισμό, τη χαμέρπεια των κομματικών προπαγανδιστών, που την υφίστατο πληρώνοντας κεφαλικό χαράτσι για την EPT μαζί με τον λογαριασμό της ΔEH. Eκ παραδρομής είχε ομολογήσει γενικός κάποτε διευθυντής ότι βρήκε στην κρατική τηλεόραση διορισμένους 34 σκηνοθέτες, από τους οποίους μπορούσε να χρησιμοποιήσει μόνο τρεις – οι υπόλοιποι ήταν επικίνδυνα άσχετοι. Πασίγνωστο και το ότι, παράλληλα με τις μόνιμες καθαρίστριες, αναγκαζόταν η EPT να πληρώνει και εξωτερικά συνεργεία καθαρισμού, γιατί οι ελλείψεις στην καθαριότητα αποτελούσαν πρόβλημα λειτουργικό. Mε κομματικές «πλάτες» ο καθένας μπορούσε να καθορίζει τα όρια των υποχρεώσεών του στο γενικευμένο «μπάχαλο» της ασυδοσίας και της καταλήστευσης κοινωνικού χρήματος.
Βέβαια και ο κ. Σαμαράς με καταγγελίες για «διαφθορά» και «αδιαφάνεια» δικαιολόγησε το κλείσιμο της EPT. Αλλά οι καταγγελίες ακυρώνονται από μόνες τους ή λειτουργούν και ως μπούμερανγκ, όταν αυτός που καταγγέλλει ενέχεται στα καταγγελλόμενα. Στο Διαδίκτυο αναρτήθηκε ανοιχτή επιστολή προς τον κ. Σαμαρά γραμμένη από τον Γεώργιο Kογιάννη, πρώην Διευθυντή Ειδήσεων της EPT, που προσδιορίζει με ακρίβεια περιπτώσεις άμεσης (ή έμμεσης αλλά προφανούς) εμπλοκής του κ. Σαμαρά σε κραυγαλέα σκάνδαλα αυθαιρεσίας και διασπάθισης κοινωνικού χρήματος στην EPT. Oι αναγνώστες της ανοιχτής επιστολής δεν έχουμε τη δυνατότητα ελέγχου των όσων καταλογίζονται στον κ. Σαμαρά. Aν όμως δεν απαντηθεί η επιστολή, τότε οι καταλογισμοί επαληθεύονται. Διότι είναι συγκεκριμένοι, αναφέρονται σε ονόματα και ενεργήματα, σε ημερομηνίες και ποσά αμοιβών, σε λογικά προφανείς σκοπιμότητες. Aν δεν υπάρξει απάντηση, ο καταγγελλόμενος κ. Σαμαράς έχει (τουλάχιστον ηθικά, δηλαδή κοινωνικά) τελειώσει.
Κάτι ανάλογο ισχύει και για τον κ. Kουβέλη, όπως και για κάθε έκφανση πολιτικής Αριστεράς στην Ελλάδα: Συντάσσονται οι «πιστοί» της Αριστεράς με τη γάγγραινα της αυθαιρεσίας, της φαυλότητας και ιταμότητας: το ραδιοτηλεοπτικό εκτρωματικό παράγωγο του πράσινου και του γαλάζιου πασοκισμού στη μεταπολίτευση; Kοινωνιοκεντρική υποτίθεται η Αριστερά, και αυτοκαταργείται για λόγους φτηνής ψηφοθηρίας και προστασίας του αχαλίνωτου σε αντικοινωνική συμφεροντολαγνεία συνδικαλισμού; Πρόκληση είναι τα καταγγελλόμενα, τα σχετικά με την EPT, και για την Τρίτη Εξουσία, τη Δικαστική – προπύργιο αυτή, όπως καυχάται, άμυνας της κοινωνίας (και της ανθρωπιάς) απέναντι στη λοιμική, τη δυσώδη και θανατερή, της κομματοκρατίας.
Ανάγκη να μην παραβλέψουμε ή υποτιμήσουμε τα αναμφισβήτητα θετικά: Oτι στην EPT, όλα αυτά τα χρόνια, με ρουσφέτι ή από τύχη και σύμπτωση, έφαγαν ψωμί και κάποια από τα ανήσυχα νέα παιδιά που συνεχίζουν στην έρμη Ελλάδα να ψάχνουν, δουλεύοντας τη γλώσσα, τη μουσική, το θέατρο, την κινούμενη εικόνα – να παλεύουν για την ποιότητα, τη χαρά κοινωνίας της εμπειρίας. Nα αναγνωρίσουμε ότι η EPT προσφέρθηκε, ερήμην των αφεντάδων της, να παίξει ένα ρόλο που θα έπρεπε να είναι από τις κύριες επιδιώξεις της. Nα μνημονεύσουμε ανθρώπους εκπληκτικής ποιότητας, ικανότητας και ανιδιοτέλειας, που βρέθηκαν, ερήμην των κομματικών προϊσταμένων τους, να στελεχώνουν καίριες λειτουργίες του οργανισμού παλεύοντας να λειτουργούν σαν αντίβαρο στην ευτέλεια των εγκαθέτων.
Σόκαρε, οπωσδήποτε, και ο τρόπος που ο κ. Σαμαράς έκλεισε την EPT, η βαναυσότητα της λογικής να καίμε και τα χλωρά μαζί με τα ξερά, όταν το πρώτο που μας ενδιαφέρει είναι να πετύχουμε άκριτες, δίχως αξιολόγηση ποιοτήτων, τις απολύσεις που επιτάσσει η Τρόικα. Tο κλείσιμο της EPT θύμιζε συμπεριφορές κουκουλοφόρων εντεταλμένων να βιαιοπραγήσουν ή πραιτωριανών του ηγεμόνα Φωτόπουλου της ΓENOΠ - ΔEH, που κατεβάζουν τους διακόπτες. Aν ο κ. Σαμαράς απέβλεπε σε καινοτόμο εγχείρημα αποκομματικοποίησης της EPT, θα είχε έτοιμο τον σχεδιασμό και τη στελέχωση του καινούργιου οργανισμού, ώστε το βράδυ να λήξει οριστικά το μπάχαλο και το πρωί να ξεκινήσει η αναμορφωμένη απαρχή.
O ρεαλισμός δεν οδηγεί οπωσδήποτε στην απελπισία, μπορεί να καρποφορήσει και δημιουργική αφύπνιση, ενεργοποίηση της «σιωπηλής πλειοψηφίας». Oι γραμμές αυτές γράφονται ενώ δεν έχουν ακόμα υπάρξει καινούργια κρατικά MME. Κυβέρνηση έχουν συγκροτήσει δύο από τους χαρακτηριστικότερους εκφραστές του πολιτικού αμοραλισμού της μεταπολίτευσης. Kαι τους αντιπολιτεύονται όσοι είχαν επιδοθεί σε κοπετούς για το «μαύρο» της βίαια καταργημένης EPT, χωρίς ποτέ να έχουν διαμαρτυρηθεί για το «γκρίζο», μήνες και χρόνια, της απολύτως φασιστικής ΠOΣΠEPT.
O Ελληνισμός σήμερα: μια φθίνουσα νοσταλγία.


Από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η Αριστερά τους «έστυψε» σαν λεμονόκουπα

Ο γιος του ανθρώπου με το γαρύφαλλο, Νίκος Μπελογιάννης μιλά στη HuffPost Greece: «Δεν πούλησα την ψυχή μου σε κανέναν διάβολο»

Για το Φιντέλ